Բարդու նմա՞ն

Ե՛ս, որ երբեք թույլ չեմ եղել,
Ավել-պակաս, քիչ ու շատից
Ո՛չ ուռել եմ, ո՛չ էլ նեղվել.
Բարդու նման միայն վե՛ր եմ ուղիղ խեղվել:
Ո՛չ կողքերս, ո՛չ էլ հեռվում
Ոչի՜նչ, ոչի՜նչ չեմ նկատել…
Հիմա անծայր այս անտառում
Չեմ նախանձում միայն կաղնուն.
(Հա՜, հիշեցի՛, մեկ էլ կոճղին,
Որն անցյալում, ինչպես կաղնին,
Միշտ անհաղթ էր իրեն կարծում…)
Այսպես հիմա
Լուռ խոհերից չունե՜մ պրծում:
Ի՞նչ էի փնտրում մերկ կապույտում.
Մինչև այստեղ ՝ [...]

Read Full Post »